Исмим Хайрулла. Айни йигитликнинг авжи палласида тенгдошларим каби қувнаб, қизларга гап отиб юрмадим. Ҳаёт билан курашдим. 17 кун жонлантириш бўлимида ётдим. Очиғи, буларни ўзим эслолмайман…
Ишим туфайли Ангрен шаҳрига хизматга бордик. Кеч тушди. Ишчилар билан енгил машинада қайтаётгандик. Ангрен тоғлари қия бўлгани учунми машинамиз секин ҳаракатланарди. Шундай бўлишига қарамай қияликдан жарликка қуладик…
Онамнинг айтиши бўйича, 17 кун ҳеч нарса емай, ичмай ётибман. Ҳаттоки ўзимни ҳам билмасмишман. Гапирса, фақат рус тилида жавоб берибман. Онам тинимсиз йиғлар экан.
Орадан 20 кун ўтиб ўзимга келишни бошлапман. Бу кунни ўзим ҳам элас-элас эслайман. Томоғимдан сув ҳам ўтмайди. Оғриқларим кучая бошлаган. Дод, деб бақирардим. Оёғимнинг оғриғига чидаб бўлмайди. Шифокорлардан вақтинчалик юролмай қолишим мумкинлиги ҳақидаги хабарни эшитиб дунёларга сиғмай кетдим. Тасаввур қиляпсизми, йигитликнинг навқирон ёшида ўзгаларга муҳтож бўлиб қолиш нақадар оғирлигини?!
Шифокорларнинг ҳам гапига қулоқ солмадим. Ҳаракат қилавердим. Мен юришим керак, деб ўзимга айтавердим. Ҳар куни ўзим билан ўзим курашдим. Мўжизага ишондим. Ўша пайтларда ўзимни ШЕЪР билан овутдим. Даримни унутдим. Яратганнинг қудрати ва ота-онамнинг дуолари билан аста-секин соғлиғим яхшилана бошлади. Оёқларимга Аллоҳим яна куч-қудрат берди. Оёққа туриб кетдим. Ишонасизми, агар сизнинг тақдирингизда ўлим ёзилмаган бўлса, юқори қаватдан тушиб кетсангиз ҳам омон қолар экансиз.
Бугун ўзим каби тенгдошларимни кўриб, ҳайрон қоламан. Ҳаётни қадрига етишмайди. Ўлим билан юзлашганим учунми, ҳар нафасда шукроналик билан нафас оламан. Ҳаёт гўзал, фақатгина унга боқувчи қалбимизни пок қилсак бўлди. Бугунги кунда икки нафар ўғил фарзандим ва севимли аёлим бор. Уларни ишонган тоғи эканимдан ғурурланаман.
Об авторе
