Мен болалигимда ҳеч бир касбга алоҳида қизиқмасдим. Аммо тақдир мени синовлар орқали шакллантирди. Ёшлигимда кўзим қорачиғи сурилиб қолган ва мен кўз ғилайлигига чалинган қиз эдим. Тўртинчи синфда ўқиб юрган кезларимда бир инсон мендан: “Катта бўлсанг ким бўлмоқчисан?” деб сўради. Мен эса: “Доктор бўлмоқчиман”, дедим. У инсон эса кулимсираб: “Сенинг кўзинг ғилай бўлса, қандай қилиб доктор бўласан? Сени ҳеч ким ишга олмайди”, деди.
Ўша пайт юрагимни оғриқ эзди. Ичимда: “Демак, мен ҳеч ким бўлолмайман”, деган фикр туғилди. Шу кундан бошлаб мен орзу қилишдан тўхтадим, ҳеч бир касбга қизиқмай қўйдим. Аммо бир кун ҳаётим яна ўзгарди. Еттинчи синфда ўқиб юрган кезларимда “Менинг Юртим” телеканалининг бошловчиси Амирхон Умаровни кўриб қолдим. У шундай самимий ва ишонч билан сўзлардики, менда яна орзу қилиш истаги уйғонди. Энди мен доктор эмас, журналист бўлишни хоҳлай бошладим. Телевизор янгиликларига қизиқмайдиган оддий қиздан ҳар куни янгиликларни кузатадиган, уларни ўрганадиган қизга айландим.
Саккизинчи синфда мен Амирхон Умаровнинг “Ёш журналистлар мактаби”га кастинг орқали ўқишга қабул қилинган эдим, аммо оилавий шароитим туфайли ўқишни давом эттира олмадим. Тўққизинчи синфда эса Бухородаги инглиз тилига ихтисослашган мактабга тест асосида кирган бўлсам-да, яна ўша сабаб билан ўқишдан воз кечдим. Шунга қарамай, журналистикага бўлган муҳаббатим ҳеч сўнмади.
2023 йилда мен Амирхон Умаров фан-клубига аъзо бўлдим. 2024 йил мактабни битирдим ва ёз ойларида кўз ғилайлиги бўйича икки марта операция бўлдим. Ниҳоят, орзуимдаги жой — Ўзбекистон Журналистика ва оммавий коммуникациялар университетига ўқишга қабул қилиндим. Бу мен учун энг бахтли кунлардан бири эди. Аммо шундан кўп ўтмай, ҳаёт яна синов билан сийлади.
Шифокорлар менга: “Кўзингни бир марта эмас, босқичма-босқич операция қиламиз”, дейишди. Шу орада ойимнинг ўнг кўкрагида саратон аниқланиб, у лимфа тугунларига тарқаганини билдик. Биз — ойим, мен ва укам бирга яшардик, опаларим эса турмушга чиқиб кетган эди. Мен эса ўзимни бутунлай тушкун ҳис қилдим, чунки ойимсиз ҳаётни тасаввур қила олмасдим. Декабрь ойигача ўқишни давом эттирдим, аммо оилада катта фарзанд сифатида ҳамма масъулият менинг зиммамда эди. Ойимнинг оғир касаллиги, операцияларим қолиб кетганлиги, контракт тўлови билан боғлиқ муаммолар сабабли мен ўқишни тўхтатишга мажбур бўлдим. Бу мен учун жуда оғир қарор эди, чунки орзуимдаги университетга ўз кучим билан кирган эдим.
Шунга қарамай, мен журналистикадан воз кечмадим. Мустақил Давлатлар Ҳамдўстлиги томонидан ўтказилган танловда иштирок этдим ва менинг мақолам Канаданинг Оттава шаҳридаги конференцияда эълон қилинди. Бу мен учун катта фахр эди. Шундан сўнг бутун эътиборимни ойимга қаратдим. Ҳар йигирма бир кунда у билан онкологияга борардик. Ҳар бир кимётерапиядан сўнг ойим оғриқлардан қийналарди, мен эса тунлари ухламасдим — фақат ойимнинг оёқ-қўлларини массаж қилиб, дардини енгиллаштиришга ҳаракат қилардим. 2025 йил апрель ойида мен учинчи марта кўз операциясини бошдан кечирдим. 23 июнь куни ойим операцияга кирди. У кетишидан аввал ҳаммамизга меҳр билан боқди. Операция тугагач, у ўзига келгунча мен уч марта ҳушимдан кетдим. Ўша куни мен учун энг оғриқли кунлардан бири бўлди. Мен шунда англадимки, онасиз ҳаёт бўшлиқ экан.
Ёз ойларида мен яна ўқишга топширдим, лекин бу сафар супер-контракт асосида ўқишга қабул қилиндим. Афсуски, контракт суммаси жуда катта. 31 октябргача тўловни амалга оширмасам, ўқишдан четлаштирилишим мумкин. Менда эса бу маблағ йўқ. Балки бу йил ҳам ўқишни ташлашимга тўғри келар…
Лекин бир нарса аниқ: мен орзуларимдан воз кечмайман. Чунки журналистика мен учун шунчаки касб эмас, балки ҳаётимнинг маъноси, овозим, юрагимдаги оғриқни кучга айлантирган туйғу. Бир кун келиб мен қайтаман — оддий қиз эмас, балки адолатли ва эл-юрт танийдиган журналист сифатида.
Жасмина Абдуалиева.
Об авторе
